Κατερίνα Πλουμιδάκη: "Ο κόσμος έχασε την πίστη του στις σχέσεις"

Κυρία Πλουμιδάκη, κατ' αρχήν ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με την συγγραφή βιβλίων. Ποια ήταν η κινητήριος δύναμη για να ξεκινήσετε;

Κατά λάθος ξεκίνησα. Όλα συνέβησαν όταν μπήκα στο νοσοκομείο για μια απλή επέμβαση, η οποία όμως πήγε στραβά. Έχασα πολύ αίμα, με αποτέλεσμα να πρέπει να κάτσω σπίτι ούτως ώστε, με την ειδική διατροφή, να ανεβάσω τον αιματοκρίτη μου. Μετά από μια εβδομάδα, κατά την οποία διάβαζα όλη μέρα και έβλεπα βίντεο και τηλέοραση, βαρέθηκα και είδα ότι δεν βγαίνει να κάτσω δυο μήνες έτσι μέσα στο σπίτι, οπότε ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο, χειρόγραφα, τις σκέψεις μου. Μετά από δέκα σελίδες, είδα ότι μου αρέσει η γραφή, αλλά από την άλλη δεν ήθελα κάποιος να διαβάσει το ημερολόγιό μου, οπότε σκέφτηκα να το μετατρέψω σε μίνι ιστορία, να την χαρίσω σε φίλες. Γράφοντας αυτή τη μίνι ιστορία είδα ότι μου άρεσε ακόμη περισσότερο η γραφή και το πινγκ πονγκ αυτό με τις λέξεις και αποφάσισα να το μετατρέψω σε κανονικό βιβλίο και να το τυπώσω. Έτσι γεννήθηκε το «Πάλι Χώρισα». Κλείστηκα μέσα για έξι μήνες, έγραφα από το πρωί έως το βράδυ και αυτή ήταν η ζωή μου για εκείνο το διάστημα. Όταν έβγαινα έξω, ό,τι κι αν έκανα το έβρισκα υποδεέστερο σε αυτό που ζούσα στην ιστορία που είχα φτιάξει, και ο λόγος είναι ότι μπήκα στο πετσί των ηρώων, τους αισθάνθηκα φίλους μου, κομμάτι του εαυτού μου και ερωτεύτηκα και τον ήρωα του βιβλίου. Είναι σαν να πηγαίνεις σινεμά και να σου αρέσει πάρα πολύ το έργο και να μην θέλεις να τελειώσει. Κι όταν τελειώσει, να σου αφήσει ένα κενό γιατί βλέπεις ότι τελικά δεν ήταν αλήθεια.

Δηλαδή, οι ήρωες του βιβλίου, που έγινε μπεστ σέλλερ στην Ελλάδα, δεν είχαν έστω μια «πινελιά» από προσωπικά βιώματα ή πρόσωπα που γνωρίζατε;

Και βέβαια είχαν. Όλες οι σκέψεις του βιβλίου, της ηρωίδας, είναι αληθινές, δικές μου. Μάλιστα, καθώς έγραφα το βιβλίο, όντως χώρισα (στο τρίμηνο που το έγραφα), οπότε ανέτρεξα στα αρχικά κεφάλαια για να συμπληρώσω φρέσκα συναισθήματα χωρισμού και εκνευρισμού που αυτό επιφέρει. Η ιστορία καθαυτή δεν είναι δικιά μου, αλλά είναι προϊόν σκέψεών μου, ενώ πολλά κομμάτια είναι βασισμένα σε προσωπικά βιώματα φίλων μου. Όλα αυτά τα συνέθεσα, και έτσι δημιουργήθηκε το βιβλίο.

Ισχύει τελικά ότι ο χωρισμός και το αρνητικό συναίσθημα στον έρωτα αποτελούν μεγαλύτερη έμπνευση για δημιουργία, είτε είναι βιβλίο, είτε είναι τραγούδι, είτε είναι ταινία, απ' ό,τι τα θετικά;

Σαφέστατα, εάν προσέξετε, στις Τέχνες, η όλη έμπνευση αντλείται από την εσωτερική αναζήτηση και τη στεναχώρια που επιφέρει ο χωρισμός. Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις όταν η ζωή σου είναι ήρεμη, αρμονική και χωρίς ανατροπές. Όταν το κείμενο είναι μόνο για κάτι θετικό, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Εκτός αν είναι βιβλίο αυτοβοήθειας, που μιλάει για θετικές σκέψεις και τα συναφή. Η καθημερινότητα όλων μας έχει πολλές διακυμάνσεις και για να ταυτιστεί ο αναγνώστης με ένα βιβλίο πρέπει η ιστορία του να αντικατοπτρίζει αυτά ακριβώς τα σκαμπανεβάσματα της καθημερινότητάς του. Φροντίζω τα βιβλία μου να μην έχουν καμία δόση υπερβολής, ούτε μια πρόταση, ακριβώς για να μπορέσει να συναισθανθεί ο αναγνώστης την ιστορία και να μπει στο «πετσί» της. Στόχος, λοιπόν, είναι η απόλυτη ταύτιση, που έρχεται μόνο λέγοντας την αλήθεια.  

Το «Πάλι Χώρισα», που ήταν το πρώτο βιβλίο, παρουσιάζει τα συναισθήματα του χωρισμού μέσα από την οπτική της γυναίκας, που επιρρίπτει, ως επί το πλείστον, την ευθύνη στον άνδρα. Το δεύτερο βιβλίο, με ονομασία «Ανδρες έχουμε... γυναίκες ψάχνουμε!», έχει την αντίθετη οπτική. Μήπως η δημιουργία του οφείλεται σε δεύτερες σκέψεις για τις ανάγκες της γυναικείας αυτοκριτικής;

Δεν το είχα σκεφτεί όπως το θέσατε, απλά αισθάνθηκα ότι πρέπει να μιλήσω για τα τρωτά των γυναικών, μια και ισόποσα φταίμε στις σχέσεις μας. Συνεπώς, έγραψα ένα ολόκληρο βιβλίο περιγράφοντας ακριβώς αυτά. Το θεωρώ δίκαιο, καθώς τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έχουν το ίδιο ποσοστό ευθύνης για το εάν μια σχέση θα προχωρήσει ή όχι.  Το πρόβλημα σήμερα είναι πως ο κόσμος "έχει χάσει την πίστη του προς τις σχέσεις", όπως άκουσα πρόσφατα.  Είναι σαν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, δεν πιστεύει ότι θα τον βρει και έτσι δεν τον βρίσκει.

Το τρίτο βιβλίο σου έχει τίτλο «Δανεικός Χρόνος». Αυτήν την φορά δεν επικεντρώνεσαι στον έρωτα...

Όχι, ό,τι είχα να πω για τον έρωτα το είπα στα δυο πρώτα βιβλία,κοιτώντας τις σχέσεις και από τις δυο σκοπιές. Μάλιστα, στο δεύτερο βιβλίο με βοήθησαν άνδρες φίλοι μου, λέγοντάς μου τι περνάνε με εμάς τις γυναίκες. Δεν περνάνε και λίγα! Το τρίτο βιβλίο διαπραγματεύεται το ερώτημα για το πώς θα ζούσαμε την ζωή μας, εάν μας έδιναν παράταση ζωής. Επειδή διαβάζω όλη μου την ζωή ψυχολογία, έχω βάλει και στα τρία βιβλία μου αποφθέγματα εμψύχωσης και εμβάθυνσης της ζωής. Σε αυτό το βιβλίο συγκεκριμένα, λόγω μιας σοβαρής περιπέτειας της υγείας μου, επειδή αναγκάστηκα απότομα να δω την ζωή από την απέναντι πλευρά δίνω, μέσω της διακωμώδησης πάντα, προοπτική, ελπίδα, και αισιοδοξία για την αντιμετώπιση των μεγαλύτερων δυσκολιών που μπορεί να μας φέρει η ζωή, οι οποίες δεν είναι άλλες από τα σοβαρά προβλήματα της υγείας μας. Παρά το γεγονός ότι η δική μου ασθένεια δεν ήταν ανίατη, εντούτοις ήταν πολύ επικίνδυνη για την ζωή μου, έτσι όπως εξελίχθηκε.  

Κάποια τυπικά λόγια παρηγοριάς για μια ερωτική απογοήτευση είναι «σιγά το πρόβλημα, την υγεία σου να έχεις». Η υγεία είναι το πιο βασικό, αλλά πολλοί θεωρούν ότι είναι λίγο απλουστευμένη η παραπάνω θεωρία. Εσύ που είδες την ζωή σου να απειλείται, τι άποψη έχεις;

Ναι μεν η υγεία είναι το πιο βασικό, γιατί χωρίς αυτήν απλά δεν υπάρχουμε, από την άλλη όμως η δυαδικότητα είναι η συμπλήρωση της ύπαρξής μας. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε μόνοι μας, αλλά για να μοιραζόμαστε. Οπότε, όταν χάνουμε τον άνθρωπό μας, χάνουμε κομμάτι του εαυτού μας. Μετά την υγεία, θεωρώ την εύρεση του σωστού συντρόφου ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μας συμπληρώνουν ως ανθρώπους. Καθημερινά μιλάω με πολύ κόσμο και βλέπω ότι προβληματίζονται πάρα πολύ για τις σχέσεις τους και κοινός παρονομαστής είναι η αγωνία, η επιθυμία και η ελπίδα εύρεσης του ιδανικού συντρόφου που να τους γεμίζει και να τους συμπληρώνει όπως ακριβώς θέλουν. Επανειλημμένα ακούω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να διαπρέψεις στην δουλειά σου, παρά να βρεις το ταίρι που σου αντιστοιχεί. Έχει καταντήσει κάτι τόσο απλό, τόσο δύσκολο. Για αυτό φταίμε εμείς φυσικά, που είμαστε γεμάτοι απαιτήσεις, με μηδέν παροχές. Θεωρώ ότι πρέπει να ελλατώσουμε την εγωιστική μας διάθεση απέναντι σε όποιον θα θέλαμε να γνωρίσουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή είναι μια συνεχής συναλλαγή, ενώ εμείς επικεντρωνόμαστε μονίμως στο τι μπορούμε να πάρουμε, ξεχνώντας ότι παράλληλα πρέπει και να δίνουμε.

Τα βιβλία σου είχαν μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα και πλέον κάποιοι τίτλοι κυκλοφορούν και στο εξωτερικό, μεταφρασμένοι στα αγγλικά. Πού μπορεί ο αναγνώστης να βρει τα βιβλία σου;

Το πρώτο μου ελληνικό βιβλίο, το «Πάλι Χώρισα», στην ελληνική έκδοσή του, θα διατίθεται για τον Ελληνισμό των ΗΠΑ από τον «Εθνικό Κήρυκα». Το ίδιο θα ισχύσει και για τα άλλα δύο βιβλία μου. Σε ό,τι αφορά στην αγγλόφωνη έκδοση, υπάρχει το "Infidelity, A Man's Inheritance", το οποίο κυκλοφορεί ως e-book σε διάφορα sites (σ.σ. για πληροφορίες κάντε κλικ εδώ). Ο στόχος είναι η δεύτερη αγγλόφωνη έκδοση, με τίτλο «The Breakup», να μπει απευθείας στα βιβλιοπωλεία.

Είσαι της άποψης ότι το e-book δεν έχει την ίδια αίσθηση με το έντυπο;

Ναι, είμαι παραδοσιακή και μου αρέσει να μπαίνω σε βιβλιοπωλεία, να κάθομαι εκεί με τις ώρες, να ξεφυλλίζω βιβλία και να διαλέγω αυτά που με ενδιαφέρουν. Και για αυτό αντίστοιχα θα ήθελα έτσι να βρει και το δικό μου βιβλίο ο αναγνώστης. Το e-book θεωρώ ότι είναι συμπληρωματικό του βιβλίου. Το χαρτί έχει την δική του γοητεία, η οποία είναι διαχρονική και στο μυαλό μου πάντα θα είναι.