Υβέτ Τζάρβις: Ο μέσος Έλληνας δεν είναι ρατσιστής (Vids)

Θα ξεκινήσω με το πιο πρόσφατο: Πώς είναι η ζωή μακριά από την Ελλάδα.  Πού σας βρίσκουμε σήμερα.

Η ζωή μακριά από την Ελλάδα, στο Ντένβερ όπου βρίσκομαι, για μένα είναι αρκετά... βαρετή (γελάει).  Παρόλα αυτά, το Κολοράντο είναι μια φανταστική Πολιτεία.  Μου λείπει η Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον τα πράγματα εδώ είναι πιο οργανωμένα.  Αποκαταστάθηκα επαγγελματικά, ζούμε καλά και δεν έχω παράπονο, ενώ το πιο σημαντικό είναι ότι η ζωή του γιου μου έχει μπει σε μια πορεία.  Έχει κάνει εξειδικευμένες σπουδές στον Ήχο και αυτήν την στιγμή ξεκινά τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα στη Νέα Υόρκη.  Πάντως, στην Ελλάδα η ποιότητα ζωής ήταν διαφορετική.

Τι είναι αυτό που σας λείπει περισσότερο τρία χρόνια από τότε που φύγατε;

Μου λείπει κυρίως η φιλοσοφία ζωής στην Ελλάδα.  Στην Ελλάδα ο κόσμος δουλεύει για να ζήσει.  Δυστυχώς, στις ΗΠΑ ισχύει κάτι άλλο: Ζουν για να δουλεύουν.  Νοιώθεις ότι η ζωή ενός ανθρώπου είναι αφιερωμένη στην δουλειά του και την εταιρεία που εργάζεται.  Σαν να μην ανήκει στον ίδιο.  Στην Ελλάδα δεν συνέβαινε αυτό.

Παρότι είστε Αμερικανίδα, γεννημένη στο Μπρούκλιν, πήρατε την ελληνική υπηκοότητα.  Νοιώθετε, αν μπορούσαμε να το πούμε, σαν ελληνίδα της Διασποράς;

Λίγο!  Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι εμένα εδώ είναι η χώρα μου.  Ιδίως όταν έρχομαι στη Νέα Υόρκη τα αδέλφια μου, τα ξαδέλφια μου, η εν γένει οικογένεια και οι φίλοι μου είναι εδώ.  Δεν αισθάνομαι λοιπόν σαν ξένη.  Όμως, λαχταρώ για την Ελλάδα.  Όταν έχω την ευκαιρία να βρεθώ κοντά σε ομογενείς ή σε ελληνικές επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα ένα καφέ ή ένα εστιατόριο, νοιώθω πολύ όμορφα.  Μάλιστα, στο Κολοράντο, είναι δυο ανίψια του συζύγου μου που έχουν ελληνικό εστιατόριο.  Άρα, δεν μου λείπει τόσο η ελληνική αίσθηση: Για παράδειγμα, το Πάσχα, πάμε εκεί και σουβλίζουμε τον οβελία, ενώ υπάρχει και η ελληνική εκκλησία στην οποία δίνω το παρών συχνά.  Με την πρώτη ευκαιρία, το ίδιο κάνω και στη Νέα Υόρκη.

Η Υβέτ στην διαφήμιση της Μάντισον

Επί (μουσικής) σκηνής

Σας ενόχλησαν κι άλλα πράγματα στην χώρα μας, εκτός από την οικονομική κατάρρευση;

Δεν μπορώ να πω ότι ενοχλήθηκα ακριβώς.  Παρόλα αυτά, τα προβλήματα με τα οποία ασχολήθηκα στην αυτοδιοίκηση, όπως οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι μετανάστες και ο ρατσισμός, υπάρχουν ακόμη.  Αν υπάρχει κάτι που με επηρέασε περισσότερο, ήταν η ραγδαία άνοδος της Χρυσής Αυγής, η αύξηση των ποσοστών της αλλά και οι όλο και περισσότεροι άνθρωποι που την ψήφισαν.  Έφτασα σε σημείο να φοβάμαι ακόμη και για την ασφάλεια του παιδιού μου, παρότι λόγω χρώματος δεν μπορούσε να θεωρηθεί ξένος.

Είχατε εμπλοκή με την πολιτική και συνεπώς, έστω και μέσα από την Αυτοδιοίκηση, είδατε το πολιτικό σύστημα εκ των έσω.  Οι Έλληνες τελικά έχουν δίκιο να επιρρίπτουν ευθύνες μόνο  στους πολιτικούς ή η πολιτική είναι αποτέλεσμα αλληλεπηροής πολιτικού και ψηφοφόρου;

Κατ’αρχήν, πιστεύω ότι είσαι αυτό που ψηφίζεις και αξίζεις αυτό που ψηφίζεις.  Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία που έχουν πολλοί Έλληνες ότι «ψηφίζω κάποιον ανάλογα με το τι μπορώ να επωφεληθώ από αυτόν» και όχι ανάλογα με το πρόγραμμα που προσφέρει ή τα αληθινά προσόντα που διαθέτει, δεν μπορούμε να αλλάξουμε πολλά.  Τα λεγόμενα «ρουσφέτια» εξακολουθούν να υπάρχουν.  Όσο λοιπόν δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι πρέπει να ψηφίζουμε κάποιον επειδή αξίζει την θέση, τίποτε δεν θα βελτιωθεί.  Δεν πρέπει, για παράδειγμα, να επιδιώκουμε διορισμούς σε δημόσιες υπηρεσίες που δεν χρειάζονται.  Εξάλλου, το δημόσιο είμαστε εμείς και το κόστος των διογκωμένων υπηρεσιών θα μετακυλήσει σε εμάς.  Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την Ελλάδα να έχει νοσοκομεία και να μην έχει γιατρούς.

Μιλώντας από την Αθήνα στο Associated Press (0.24) για την εκλογή Ομπάμα το 2008 

Στην Ελλάδα το μεταναστευτικό είναι ένα πρόβλημα.  Υπάρχει προκατάληψη από ένα κομμάτι του κοινού, υπάρχει όμως και έντονος ακτιβισμός.  Αδικείται ο Έλληνας όταν τον αποκαλούν «ρατσιστή»;

Την λέξη «ρατσιστής» για τον μέσο Έλληνα δεν την χρησιμοποιώ ποτέ.  Όμως, θέλουμε δεν θέλουμε, όλοι έχουμε «προκαταλήψεις».  Αντίθετα, τον Χρυσαυγίτη θα τον πω «ρατσιστή».  Από την άλλη πλευρά, όπως είπα, μια γενικότερη προκατάληψη υπάρχει: Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να πει «αγαπώ το Νιγηριανό, δεν αγαπώ τον Πακιστανό» ή «συμπαθώ τον Αλβανό, μακριά από Αφρικανούς» κόκ.  Όμως, όταν συμβαίνουν περιστατικά όπως αυτά που βλέπουμε στα νησιά του Αιγαίου, με όλους αυτούς τους πρόσφυγες που καταφθάνουν σε άθλια κατάσταση, ο Έλληνας δείχνει πάντα το ανθρώπινο πρόσωπό του.  Το κακό είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για αυτούς τους ανθρώπους, και για αυτό δεν φταίει μόνο το Ελληνικό Κράτος, αλλά και η Ευρώπη.  Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι «πέρασμα», δεν είναι η χώρα στην οποία θέλουν να μείνουν και να εργαστούν.   Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να πω ότι ακόμη και στον Δήμο Αθηναίων, επί θητείας μου, επίσης ενεργήσαμε κατόπιν εορτής.  Όλοι έχουμε τις ευθύνες μας.   

 Την περίοδο της δεκαετίας του ’80, όταν αρχίσατε να γίνεστε δημοφιλής, βιώσατε περιστατικά ρατσισμού;

Ποτέ αυτήν την δεκαετία, σε αντίθεση με αργότερα.  Το ‘80 η Ελλάδα ήταν τόσο γνήσια και είχαν θαυμασμό για τον έγχρωμο.  Έμπαινα μέσα στο ταξί και μου έλεγαν «είδα το Roots.  Η Αμερική δεν θα ήταν τίποτε χωρίς εσάς».  Στον δρόμο άκουγα μόνο κολακευτικά πράγματα.  Ποτέ δεν αισθάνθηκα άσχημα εκείνα τα χρόνια.

Λένε ότι μια γυναίκα – ιδίως εάν είναι εμφανίσιμη – ίσως δεν αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα ρατσισμού με έναν άνδρα ή έναν κοινό θνητό, δηλαδή κάποιον που δεν είναι αθλητής, ηθοποιός ή οτιδήποτε άλλο.  Ισχύει αυτό;

Δεν ισχύει αυτό που λες.  Την προηγούμενη δεκαετία έζησα περιστατικά προκατάληψης.  Για παράδειγμα, όταν με είδαν πρώτη φορά να καθαρίζω τα τζάμια στο σπίτι μου, ζήτησαν πληροφορίες από τον σύζυγό μου, νομίζοντας ότι είμαι οικιακή βοηθός, λόγω χρώματος.  Υπήρξαν όμως και άλλες περιπτώσεις, χειρότερες, κατά τις οποίες με προσέβαλαν με κακή πρόθεση και με παρακινούσαν να...γυρίσω στην πατρίδα μου.  Δεν έχει σημασία λοιπόν αν είσαι άνδρας, γυναίκα, εμφανίσιμος, μη εμφανίσιμος, διάσημος ή άγνωστος.  Είναι θέμα χαρακτήρα και παιδείας του άλλου.