Log in
A+ A A-

hanac

Οι Έλληνες που καταστράφηκαν στη διάσωση της Κύπρου έχουν τώρα προσφύγει στη δικαιοσύνη

Featured Οι Έλληνες που καταστράφηκαν στη διάσωση της Κύπρου έχουν τώρα προσφύγει στη δικαιοσύνη

Οι ξένοι καταθέτες τιμωρήθηκαν υπέρμετρα στο κούρεμα καταθέσεων που επέβαλει η κυβέρνηση της Κύπρου σύμφωνα με ένα μνημόνιο που υπογράφηκε με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Φοβούμενοι την ύφεση στην ελληνική οικονομία αρκετές εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες Έλληνες προσπάθησαν να εξασφαλίσουν τις αποταμιεύσεις τους στην Κύπρο, προτού υπάρξουν έλεγχοι κεφαλαίων στη χώρα. Οι περιουσίες τους, όμως, εξαφανίστηκαν εν μια νυκτί. Τώρα, περισσότεροι από 900 συμπατριώτες μας αναζητούν αποζημίωση σε διεθνή διαιτησία.

 

Ανυποψίαστα θύματα

Κατά την περίοδο 2012-2013, ο τραπεζικός τομέας της Κυπριακής Δημοκρατίας αντιμετώπισε κρίση μετά την έκθεση σε υπερχρεωμένες εγχώριες εταιρείες ακινήτων, την ελληνική χρεωστική κρίση και την υποβάθμιση της εθνικής πιστοληπτικής ικανότητας ομολόγων σε “σκουπίδια”. Αυτό οδήγησε σε αδυναμία να επιτύχει χρηματοδότηση από τις αγορές και ενισχύθηκε περαιτέρω από την απροθυμία της Κυπριακής κυβέρνησης να αναχρηματοδοτήσει τις τράπεζες.

Προκειμένου να αναταθεί ο τραπεζικός τομέας και να ενισχυθεί η άσχημη κατάσταση της κυπριακής οικονομίας, ήρθε σε συμφωνία με την τρόικα των δανειστών (την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή), η οποία περιελάμβανε, μεταξύ άλλων μέτρων, την ανακεφαλαιοποίηση ολόκληρου τον χρηματοπιστωτικού τομέα, ενώ αποδέχθηκε κλείσιμο της Λαϊκής τράπεζας, της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας. Τα καλά περιουσιακά στοιχεία και οι καταθέσεις της Λαϊκής Τράπεζας κάτω των € 100.000 θα διασφαλίζονταν και θα μεταφέρονταν στην Τράπεζα Κύπρου (BoC), ενώ θα διαγραφόταν το κεφάλαιο των μετόχων, όπως και οι ανασφάλιστες καταθέσεις άνω των € 100.000.

Η εγγύηση επηρέασε δυσανάλογα τους αλλοδαπούς και μεταξύ αυτών και τους Έλληνες που είχαν καταφύγει για την προστασία των κεφαλαίων τους από την κατακρήμνιση της ελληνικής οικονομίας. Για πολλά από τα ελληνικά θύματα της διάσωσης, αυτή ήταν μια καταστροφή που είχαν επιδιώξει να αποφύγουν εξασφαλίζοντας κεφάλαια στην Κύπρο και τα οποία για πολλούς είχαν καταστροφικές συνέπειες. Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ακόμη εφαρμόσει τους ελέγχους κεφαλαίου, η μεταφορά καθαρού νόμιμου κεφαλαίου σε άλλα κράτη της ΕΕ εξακολουθούσε να αποτελεί επιλογή για τους Έλληνες πολίτες.

Για πολλούς Έλληνες καταθέτες στις τράπεζες της Κύπρου αυτό αποδείχθηκε μια απόλυτη καταστροφή. Οι οικονομίες μιας ζωής χάθηκαν, ολόκληρες οικογένειες εξαθλιώθηκαν. Μερικοί υπέστησαν καταστροφές στην υγεία τους. Άλλοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν περίθαλψη και φάρμακα για να διατηρήσουν την υγεία τους ή να πληρώσουν για ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη καθώς το ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης κατέρρευσε. Τα μελλοντικά δίδακτρα για τις σπουδές των παιδιών εξαλείφθηκαν.

Ο κ. Παναγιωτόπουλος και η σύζυγός του που έχασε ένα εκατομμύριο ευρώ υπέστησαν σοβαρές ασθένειες που αποδίδουν στην απώλειά τους. Η σύζυγος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και ο σύζυγός της εμφάνισε καρδιοπάθεια. Τώρα ανησυχούν για το πώς θα παρέχουν για τον εαυτό τους αφού χάσουν όλα τα χρήματά τους. Αισθάνονται ότι ήταν μια κακόβουλα ληστεία των αποταμιεύσεων μιας ζωής και ήταν ανήσυχοι να βρουν κάποιο τρόπο για να αποκαταστήσουν τις απώλειες τους. Το ζευγάρι αισθάνεται ότι απατήθηκε καθώς παρά το γεγονός ότι διατηρούσαν στενή επαφή με τον διαχειριστή του υποκαταστήματος όπου είχαν καταθέσει τα χρήματά τους και ήταν πολύ καθησυχαστικός μέχρι τη μοιραία ημέρα του κουρέματος, μετά κανείς δεν απαντούσε στις κλήσεις τους.

Πολλοί αισθάνονται οργή εξαιτίας αυτού που πιστεύουν ότι ήταν μια αναίσχυντη απάτη. Ένας καταθέτης, που ήθελε να παραμείνει ανώνυμο, πιστεύει ότι εξαπατήθηκε να "επενδύσει" σε εξωχρηματιστηριακά παράγωγα που δημιούργησαν οι τράπεζες, τα οποία επίσης "εξατμίστηκαν" κατά τη διάρκεια της διάσωσης. Τα συναισθήματά του ήταν ότι όλα έγιναν για να τον πείσουν να αγοράσει το εν λόγω προϊόν που ήταν "ασφαλέστερο και πιο κερδοφόρο" από απλά μια αποταμίευση ή άλλου είδους λογαριασμό. Στην πραγματικότητα, αυτά ήταν σχεδόν εκ φύσεως τοξικά, όπως αποδείχθηκε, και όπως τόνισε Ελληνας καθηγητής οικονομικών.

Μία από τις πιο θλιβερές περιπτώσεις ήταν χρήματα που είχαν κερδηθεί σε αγωγή για ιατρική αμέλεια που τοποθετήθηκαν στην Κύπρο για έναν ασθενή που θα χρειαζόταν διαχρονικά φροντίδα, εξαφανίστηκαν και μαζί κάθε ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή.

Η εγγύηση ήταν κατά πολλούς τρόπους ύπουλη και παρουσιάστηκε παραπλανητικά στο εξωτερικό. Καθηγητής Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος ειδικεύεται στη συμπεριφορά των αγορών, εξεπλάγη όταν του αποκαλύφθηκαν οι συνέπειες της διάσωσης για ξένους πελάτες. Είχε πιστέψει ότι οι λογαριασμοί της Λαϊκής, κάτω από 100.000 ευρώ, είχαν μεταφερθεί στην Τράπεζα Κύπρου.

Η αντίληψη αυτή διορθώθηκε γρήγορα μέσω μιας συνομιλίας με έναν αναλυτή της κυπριακής αγοράς, ο οποίος τώρα εργάζεται στην Αθήνα για μια μεγάλη διεθνή χρηματιστηριακή εταιρεία. Κατά την άποψή του, η εγγύηση κατασκευάστηκε έτσι, προκειμένου να στερήσει, κυρίως, τους αλλοδαπούς από τα κεφάλαιά τους. Οι αλλοδαποί, φυσικά, δεν επηρεάζουν το ποιος εκλέγεται στην Κύπρο, αλλά οι ντόπιοι ψηφίζουν και αποφασίζουν ποιος θα κυβερνήσει!

Ωστόσο, όπως έχουν τα πράγματα, ακόμη και τα κράτη μπορούν να προσαχθούν ενώπιον του Νόμου. Οι δικηγορικές εταιρείες Grant & Eisenhofer PA (που εδρεύουν στην πόλη της Νέας Υόρκης) και ο η Kyros Law (με έδρα την Αθήνα), μαζί με άλλους συμβούλους, ενημερώθηκαν για την υπόθεση και αναζήτησαν άτομα που αισθάνονταν ότι έπεσαν θύματα αυτού του κουρέματος. Καθώς η Ελλάδα έχει Διμερή Συμφωνία Εμπορίου με την Κύπρο, αυτή η ακούσια κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς τη δέουσα αποζημίωση. Οι νομικές εταιρείες εγείρουν τώρα αξιώσεις εναντίον της κυπριακής κυβέρνησης σε διεθνή διαδικασία διαιτησίας ενώπιον του Διεθνούς Κέντρου Διακανονισμού Επενδυτικών Διαφορών της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ξεδιπλώνοντας το κούρεμα καταθέσεων

Μέχρι το 2011, η Κύπρος δεν μπόρεσε να αντλήσει ρευστότητα από τις αγορές για να στηρίξει τον χρηματοπιστωτικό της τομέα και, κατά συνέπεια, αναζήτησε τη διάσωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό παρά το «περικοπές» της τάξης του 50% το 2011 και ένα δάνειο έκτακτης ανάγκης ύψους € 2,5 δισ. από τη Ρωσία για την κάλυψη του ελλείμματος του προϋπολογισμού και την αναχρηματοδότηση του χρέους. Ωστόσο, το ρωσικό δάνειο δεν περιείχε κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση των κυπριακών τραπεζών. Στις 25 Ιουνίου 2012, η κυβέρνηση της Κύπρου ζήτησε βοήθεια από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) ή τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).

Μετά από κάποιες αντεγκλήσεις μεταξύ της λεγόμενης τρόικας δανειστών (ΔΝΤ, Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) συμφωνήθηκε και εγκρίθηκε συμφωνία στις 30 Απριλίου 2013 από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία περιελάμβανε, μεταξύ άλλων μέτρων, την ανακεφαλαιοποίηση του συνόλου του χρηματοπιστωτικού τομέα, ενώ δεχόταν κλείσιμο της Λαϊκής τράπεζας, της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας.

Τα εύρωστα περιουσιακά στοιχεία και οι καταθέσεις της Λαϊκής κάτω των € 100.000 θα μεταφέρονταν στην Τράπεζα Κύπρου (BoC), ενώ το κεφάλαιο των μετόχων θα διαγραφόταν και οι ανασφάλιστες καταθέσεις άνω των € 100.000 - μαζί με άλλες αξιώσεις πιστωτών - θα εξαλείφονταν στο βαθμό που θα προκρινόταν από το πόσο η αναγκαστική διαχείριση μπορούσε στη συνέχεια να ανακάμψει από την εκκαθάριση των υπολοίπων “κακών” περιουσιακών στοιχείων. Η πλειοψηφία των ανασφάλιστων καταθέσεων ήταν αλλοδαπών, κυρίως Ρώσων, αλλά και πολλών Ελλήνων που είχαν καταφύγει για την προστασία των κεφαλαίων τους από την χειμαζώμενη ελληνική οικονομία.

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στο Μνημόνιο Συνεργασίας με την Τρόικα, η Κυπριακή Κυβέρνηση ισχυρίστηκε και, ίσως, δικαιολογημένα, ότι ένιωσε πιεσμένη. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η Τρόικα ποτέ δεν ανάγκασε την Κυπριακή κυβέρνηση να κάνει διακρίσεις εναντίον των Ελλήνων ή να υιοθετήσει το Σχέδιο Β. Το Σχέδιο Α (το οποίο επέβαλε την ίδια εισφορά σε όλους και όχι κυρίως σε αλλοδαπούς) θα μπορούσε εύκολα να έχει κάνει τη δουλειά ή με το Μνημόνιο του Νοεμβρίου 2012 της συμφωνίας, η οποία δεν θα ενείχε καθόλου κούρεμα. Η τρόικα ήθελε η Κύπρος να πουλήσει τις ελληνικές θυγατρικές επιχειρήσεις των κυπριακών τραπεζών. Αλλά ποτέ δεν ανάγκασαν την Κύπρο να τις πουλήσει με απώλεια 3,4 δισ. Ευρώ. Ωστόσο, ο τότε κυβερνήτης της Τράπεζας Κύπρου, Πανίκος Δημητριάδης, αργότερα σημείωσε ότι οι Κύπριοι πολιτικοί είχαν υποστηρίξει ότι «εάν δείξουμε την ετοιμότητά μας να απορρίψουμε την προσφορά τους, το Eurogroup θα έρθει στα συγκαλά του και θα μας προσφέρει μια καλύτερη συμφωνία, καθώς δεν θα ήθελαν να αντιμετωπίσουν μια άτακτη ανατροπή του ευρώ”.

Η τρόικα φαίνεται να έχει ευνοήσει τη διάσωση, έτσι ώστε όλοι οι πιστωτές να συνεισφέρουν στη διάσωση του τραπεζικού τομέα. Αλλά ποτέ δεν ανάγκασαν την Κύπρο να αφήσει στους πελάτες της Τράπεζας Κύπρου να αποπληρώσουν τα 9,6 δισεκατομμύρια ευρώ που η Λαϊκή Τράπεζα χώσταγε το κράτος. Ούτε η Τρόικα ποτέ ενημέρωσε την Κύπρο για να αποζημιώσει τους κυπρίους συνταξιούχους της, αφήνοντας τους Έλληνες συνταξιούχους στο κρύο. Μπορεί να χρειαστούν μερικές φορές επιστροφές χρημάτων. Η προτιμησιακή μεταχείριση όπως αυτή της ένωσης τραπεζουπαλλήλων ETYK που απαιτούσε από τον φορολογούμενο να τις αποζημιώσει για τις ζημίες που υπέστησαν τα συνταξιοδοτικά ταμεία τους, δείχνει σαφώς διπλά πρότυπα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Στην ουσία, η εγγύηση εισήγαγε διακρίσεις, επηρεάζοντας τους μη Κυπρίους πολύ περισσότερο από τους Κύπριους, και αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν για λάθη που είχε κάνει η κυβέρνηση της Κύπρου. Αν και τα κράτη αναγκάζονται μερικές φορές σε έκτακτες καταστάσεις να κατασχέσουν περιουσιακά στοιχεία ή χρήματα, στην περίπτωση αυτή το κούρεμα, πρέπει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο να αποδίδουν δίκαιη αποζημίωση.

Σε έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο Journal of Financial Regulation, οι Emilios Avgouleas και Charles Goodhart υποστηρίζουν ότι ο στόχος της επιβολής κυρώσεων στους Ρώσους πιστωτές των κυπριακών τραπεζών μπορεί να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο δομήθηκε η «διάσωση». Αναπόφευκτα, αυτό επηρέασε και όλους τους ξένους επενδυτές. Ο George Friedman σημειώνει ότι "ισχυριζόμενη ανεπίσημα ότι οι κυπριακές τράπεζες περιείχαν πρωτίστως ρωσικά χρήματα για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, η Γερμανία επέμεινε ότι θα έπρεπε να επικρατήσει η διαδικασία κουρέματος".

Η εγγύηση δυσανάλογα επηρέασε τους μη Κυπρίους και τους υποχρέωσε να πληρώσουν δισεκατομμύρια από τις ελλείψεις και τις οικονομικές υποχρεώσεις της κυβέρνησης. Και σε αυτό υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Το όλο σύστημα συμμετοχής των ξένων πιστωτών στη διάσωση έρχεται σε σύγκρουση με τις Διμερείς Εμπορικές Συμφωνίες (BIT) που είχε η Κύπρος με άλλες 26 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας και της Ρωσίας, καθώς και των συνθηκών αποφυγής διπλής φορολόγησης (DTT) με 50 άλλες πολιτείες. Οι ρήτρες στις εν λόγω Συνθήκες θα δημιουργούσαν προβλήματα, καθώς η εγγύηση θα αποτελούσε απαλλοτρίωση και συνεπώς θα απαιτούσε «δίκαιη και δίκαιη αποζημίωση».

Ωστόσο, φαίνεται ότι η Κυπριακή κυβέρνηση γνώριζε καλά ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα . Ο Δρ Κωνσταντίνος Λυκούργος, επικεφαλής του τμήματος Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας , στο Νομικό Γραφείο της Κυπριακής Δημοκρατίας, σημείωσε τα τεράστια προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν από "Επιβολή εισφοράς σε καταθέσεις" λόγω αυτών των συνθηκών, όπως δήλωσε σε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στους αντιπροσώπους της τρόικας στις 22 Μαρτίου 2013, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Α στις 19 Μαρτίου 2013. Ο κ. Λυκούργος σημείωσε ότι η εφαρμογή κούρεματος στο Σχέδιο Β "Σε μη κατοίκους" (π.χ. Έλληνες υπήκοοι) θα είναι "νομικά προβληματική με πολλούς τρόπους" και ότι "φαίνεται πολύ πιθανό" ότι παραβιάζει τις Διμερείς Εμπορικές Συμφωνίες της Κύπρου, οι οποίες απαιτούν ότι ένα σχεδιαζόμενο μέτρο απαλλοτριώσεως, θα πρέπει να συνοδεύεται από "άμεση αποτελεσματική και ικανή αποζημίωση", όπως συγκεκριμένα ορίζει η διμερής συμφωνία με την Ελλάδα.

Τον Φεβρουάριο του 2013, ο επικεφαλής του γραφείου του Κυβερνήτη της Τράπεζας Κύπρου Γιώργος Γεωργίου απαντά σε ερώτηση του Δικηγορικού Συλλόγου και παραδέχεται ότι κάθε κούρεμα είναι αντισυνταγματικό και ότι οποιαδήποτε απόπειρα να αρνηθεί κανείς ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα "δεν μπορεί να αξίζει σοβαρής εκτίμησης” .

Επιπλέον, σε ένα επίσημο έγγραφο θέσης της κυπριακής κυβέρνησης, το Υπουργείο Οικονομικών παραδέχτηκε, τον Σεπτέμβριο του 2013, ότι «δεν είναι δίκαιο» ότι οι ομολογιούχοι της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου «θα έπρεπε τώρα να υποστούν κούρεμα λόγω λανθασμένων αποφάσεων»της Κυπριακής κυβέρνησης και πρότεινε να αποζημιώσει τους ομολογιούχους με την αγορά των ομολόγων τους για 1,9 δισ. Ευρώ και να τις ανταλλάξει με κρατικά ομόλογα που θα επιστραφούν το 2018. Επίσης, συμπέρανε ότι πιθανότατα η Κύπρος θα χάσει οποιεσδήποτε επακόλουθες αγωγές εναντίον της ούτως ή άλλως.

Η Έκθεση της Επιτροπής Ερευνών της Κύπρου («Επιτροπή Πικη»), 28 Σεπτεμβρίου 2013, ήταν μια άλλη ένδειξη ότι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Δημητριάδης αναγνώρισε ότι «η Τράπεζα Κύπρου δεν είχε ανάγκη στήριξης» και ότι μέχρι την πώληση των ελληνικών επιχειρήσεων της στην Τράπεζα Πειραιώς στις 26 Μαρτίου 2013 (και συνεπώς μετά την απόφαση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, να τεθεί η Τράπεζα Κύπρου σε εκκαθάριση στις 25 Μαρτίου 2013), η Τράπεζα Κύπρου ήταν στην πραγματικότητα βιώσιμη. Ο κ. Δημητριάδης παραδέχεται στο πρόσφατο βιβλίο του ότι ο ίδιος και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ήξεραν ότι η υγιής Τράπεζα Κύπρου θα τεθεί επίσης σε εκκαθάριση, αλλά εσκεμμένα δεν ενημέρωσαν το Κοινοβούλιο όταν του ζητήθηκε να εγκρίνει επειγόντως τον ψήφισμα που δίνει στην Κεντρική Τράπεζα την εξουσία εκκαθάρισης.

Αναζητώντας δικαιοσύνη

Πολλοί από τους Έλληνες που έβαλαν τις αποταμιεύσεις τους στην Κύπρο θυματοποιήθηκαν δύο φορές: Την μια από την ελληνική κρίση και, αφού τους είχαν πει οι κυπριακές τράπεζες να μεταφέρουν τις αποταμιεύσεις τους στην Κύπρο για να αποφύγουν την ελληνική κρίση, από την Κυπριακή Κρίση. Για αυτούς, ήταν μια προδοσία της κυπριακής κυβέρνησης. Για πολλούς ήταν μια καταστροφή από την οποία δεν μπορούσαν να ανακάμψουν, καθώς κάποιοι ήταν πλέον πολύ μεγάλοι για να ξαναδημιουργήσουν ποτέ τα κεφάλαια που είχαν αποταμιεύσει.. Οικογένειες έχασαν τις οικονομίες ολόκληρης ζωής , χρήματα για την εκπαίδευση των παιδιών τους ή χρήματα για συνταξιοδότηση καθώς το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα κατέρρευσε και εξακολουθεί να βυθίζεται.

Αυτό ώθησε 953 Έλληνες, μεταξύ των οποίων 7 νομικές οντότητες να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν τις απώλειες τους μέσω νομικών ενεργειών. Η διαδικασία διαιτησίας ασκήθηκε για λογαριασμό των ελλήνων πολιτών που έχασαν κεφάλαια λόγω των καταθέσεων τους στη Λαϊκή Τράπεζα (γνωστή επίσης ως Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα, Marfin Popular Bank ή Marfin Εγνατία Τράπεζα) ή στην Τράπεζα Κύπρου ή ως αποτέλεσμα των ομολόγων που αγόρασαν και τα οποία εκδόθηκαν από τις τράπεζες.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 2017, οι συνήγοροι κατέθεσαν ένα υπόμνημα για τα θιχθέντα συμφέροντα των εναγόντων, το οποίο εκθέτει σε 200 περίπου σελίδες, υποστηριζόμενες από περίπου 2.300 στοιχεία, καθώς και από μαρτυρίες, τα αποδεικτικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών της έρευνας. Οι νομικοί σύμβουλοι πιστεύουν ότι τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν έντονα τη θέση των εναγόντων ότι η συμμετοχή της κυπριακής κυβέρνησης στην απαλλοτρίωση παραβίασε τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών στο πλαίσιο της Διμερούς Εμπορικής Συμφωνίας Κύπρου-Ελλάδας.

Ωστόσο, η διαδικασία ήταν μακρόχρονη , καθώς οι σύμβουλοι των εναγόντων υποστηρίζουν ότι η κυπριακή πλευρά κωλυσιεργούσε στην επιλογή της ειδικής ομάδας διαιτησίας.

Η ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η Κύπρος παραβίασε τις διατάξεις απαλλοτρίωσης της διμερούς συμφωνίας επειδή το κούρεμα σχεδιάστηκε σκόπιμα για να κάνει διακρίσεις σε βάρος μη Κυπρίων, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι δικοί της πολίτες να πληρώσουν πολύ λιγότερο από το αναλογικό μερίδιο τους. Συγκεκριμένα:

    Η Κύπρος γνώριζε ότι οι περισσότεροι καταθέτες με περισσότερα από 100.000 ευρώ στις τράπεζες ήταν ξένοι και απέρριψαν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις έναντι του κουρέματος, οι οποίες θα είχαν κατανείμει το φόρτο ομοιόμορφα σε ξένους και Κυπρίους.

    η κυπριακή κυβέρνηση εξασφάλισε ότι τα δάνεια που είχε καταβάλει στις τράπεζες εξοφλήθηκαν πλήρως.

    Από τα μέτρα του κουρέματος απαλλάσσονταν "φιλανθρωπικές οργανώσεις" και άλλα θεσμικά όργανα που ωφέλησαν μόνο κυπριακές οντότητες και πολίτες.

    Το αποτέλεσμα αυτών των διακρίσεων ήταν ότι οι Έλληνες αναγκάστηκαν να αναλάβουν περισσότερο από το διπλάσιο μερίδιό τους από το βάρος των οικονομικών προβλημάτων στην Κύπρο.

Σύμφωνα με τον νομικό σύμβουλο των εναγόντων, η απαλλοτρίωση ήταν επίσης παράνομη για τους ακόλουθους λόγους: οι επενδυτές δεν είχαν κανένα αποτελεσματικό μέσο για να αμφισβητήσουν τη λήψη των κεφαλαίων τους. το κούρεμα ήταν εντελώς δυσανάλογο σε σχέση με τις οικονομικές ανάγκες των Τραπεζών (πράγματι, η Τράπεζα Κύπρου δεν χρειαζόταν να τεθεί σε εκκαθάριση). και δεν δόθηκε ποτέ επαρκής αποζημίωση στα θύματα της απαλλοτρίωσης.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται επίσης ότι η Κύπρος παραβίασε την εγγύηση της διμερούς συμφωνίας για «δίκαιη και ίση μεταχείριση» σε Έλληνες επενδυτές, η οποία απαιτεί ουσιαστικά από την κυπριακή κυβέρνηση να ενεργεί «με καλή πίστη».

Οι συνήγοροι των εναγόντων προσπαθούν τώρα να καταθέσουν μια νέα διαιτησία στο ICSID, βασισμένη στα ίδια αποδεικτικά στοιχεία και ισχυρισμούς, εξ ονόματος των χιλιάδων άλλων ελλήνων πολιτών που έχασαν κεφάλαια στη διάσωσή της Κύπρου. Μάθετε περισσότερα και αν μπορείτε να κάνετε αίτηση εδώ: http://cyprusaction.gr/