"Λυπάμαι και οργίζομαι μαζί" μου λέει ο Κώστας και το μέτωπο του ζαρώνει επικίνδυνα όπως μιλάει. "Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα". Μου εξηγεί έναν ακόμη από αυτούς τους νεοελληνικούς παραλογισμούς απίστευτης γραφειοκρατίας που είναι πλέον τόσο κοινότοποι, που θα έπρεπε να τους δώσουμε και ένα όνομα για να συντομεύουμε την συζήτηση.